Οι εισαγωγές είναι κλισέ. Και οι επίλογοι επίσης, αλλά κάτι πρέπει να γράψουμε.
Κάπως έτσι, είτε γιατί κάτι πρέπει να πούμε είτε γιατί κάτι πρέπει να δείξουμε, τα αθλητικά κλισέ είναι κομμάτι της ζωής μας. Δεν προσφέρουν κάτι, δεν σημαίνουν τίποτα, αλλά μας έχουν γίνει ανάγκη. Φασκιώνουν την κοινοτοπία, αμπαλάρουν τις επαναλήψεις και το κενό της καθημερινότητας χωρίς ποτέ να πάψουν να είναι γραφικά και βαρετά. (more…)
Υπάρχουν συγκροτήματα που νόμισαν ότι θα παίξουν μεγάλη μπάλα, τα οποία όμως την έχασαν οριστικά όταν επέλεξαν το όνομά τους. Το γελοιόμετρο χτύπησε κόκκινο κι έκτοτε οι ίδιοι κατάντησαν πιο γραφικοί κι απ’ τον Κώστα Μπίγαλη (όταν για ένα διάστημα έκανε καριέρα ως Big Alice). Ιδού οι αποδείξεις, in random order (που λένε και στο χωριό μας): (more…)
Κι ας υπάρχουν ακόμα κάποιοι που εξακολουθούν να κάνουν «τον Κινέζο». Από ανθρωπότυπους οπαδών, δόξα τω θεό, υπάρχει ποικιλία που ικανοποιεί και τα πιο απαιτητικά γούστα, ειδικά σε ότι έχει να κάνει με τις μεταγραφές: Εχουμε τα κολλημένα «αρρωστάκια», που ασχολούνται μόνο με τι τι δίνει και τι παίρνει η ομάδα τους και τις υπόλοιπες μετακινήσεις τις μαθαίνουν κατά τύχη. Εχουμε τα σκέτα «αρρωστάκια», που ενδιαφέρονται και για το τι κάνουν οι αντίπαλοι, αλλά κυρίως για να τους κράξουν. (more…)
