ΚΑΪΡ: Θέμα στιγμής, θέμα γιορτής
Η υποδοχή του Γιασικεβίτσιους στο αεροδρόμιο, ας είναι μια καλή αφορμή για να ανταμώνουμε, γνωστοί και φίλοι, μια φορά το μήνα, στο Ελ. Βενιζέλος για να περνάμε καλά. Να θυμόμαστε τα παλιά. Να ανταλλάσσουμε δυο κουβέντες κι ένα «ταπ-ταπ» στην πλάτη. Δεν είναι ανάγκη να είμαστε όλοι οπαδοί μιας ομάδας, του Ολυμπιακού ή του Παναθηναϊκού, ας είμαστε όλοι φίλοι του μεγάλου, του ωραίου, του αληθινού. Όπως τότε, που πήγαμε να υποδεχτούμε τους θριαμβευτές του Euro της Πορτογαλίας ή την επίσημη αγαπημένη (όχι μωρό μου, για την Εθνική μπάσκετ μιλάω, μη τρομάζεις), μετά το χρυσό στο Βελιγράδι και το αργυρό στην Ιαπωνία. Ήμασταν εκεί απ’ όλες τις ομάδες, όπως ήμασταν και στους δρόμους και τις πλατείες, χωρίς οπαδικά κασκόλ. Ή όπως τότε, που υποδεχτήκαμε με ενθουσιασμό τον Σαρμπέλ στο αεροδρόμιο, μετά την εξαιρετική του εμφάνιση στο Ελσίνκι. Τι, δεν πήγατε; Εσείς χάσατε… (more…)

Επιτέλους, αρχίζει το ματς. Με τη χλιδή του, τη λάμψη του και όλα τα ωραία του. Τσάμπιονς Λιγκ όμως δεν σημαίνει μόνο θέαμα και γκολ και πιτσόμπυρα με χαλαρό αραλίκι. Για κάποιους οι ώρες των αγώνων είναι ώρες αγωνίας. Και το αποτέλεσμα του αγώνα απείρως πιο σημαντικό απ’ αυτό των εκλογών. Γιατί για κάποιους είναι ώρα για τζόγο.