Fight Club

Είναι Θεούλης; Είναι! Μπορεί να σε ντριμπλάρει ακόμα και μέσα σε τηλεφωνικό θάλαμο; Ακοπα! Αν έχει την επιλογή να σουτάρει ή να πασάρει, τι θα επιλέξει; Να ντριπλάρει φυσικά, θέλει και ρώτημα; Τον αγαπάμε παράφορα για όλα αυτά που είναι, που έκανε και που δεν έκανε; Κολασμένα, όχι απλά παράφορα. Τον θέλουμε στην Ελλάδα και την ΠΑΟΚάρα; Τον θέλουμε, ακόμα κι αν πρέπει να είναι η τελευταία μεταγραφή που θα γίνει φέτος στην Ελλάδα, ακόμα κι αν ο Παναθηναϊκός πρέπει να παίξει με σέντερ μπακ το Σιόντη, η ΑΕΚ με επιθετικό τον Καπετάνο κι ο Ολυμπιακός με επιτελικό χαφ τον Μάρκο Νε (θου Κύριε…) (more…)

Το ποδόσφαιρο είναι το βαθύτερα δημοκρατικό ομαδικό σπορ από καταβολής κόσμου - καμία αμφιβολία επ’ αυτού. Αφενός διότι όλοι μπορούν να έχουν άποψη γι’ αυτό και αφετέρου διότι το πεδίο συζήτησης περί το ποδόσφαιρο τείνει στο άπειρο. Εκεί όμως που οι περισσότερες ποδοσφαιροκουβέντες εξαντλούνται σε ατάκες του στυλ «τι να μας πείτε ρε πελατάκια;» και «να μ’ ακούς εμένα, ο Ασκάρατε θ’ αφήσει εποχή…» υπάρχουν κάποιοι που αναφέρθηκαν στην μπάλα «κλωτσώντας την με πιο γλυκά φάλτσα». Το φιλοσόφησαν το θέμα και εκστόμισαν ατάκες που έμειναν στην ιστορία. (more…)

Στο δεύτερο μισό του καλοκαιριού η ζέστη κάνει δύο φορές πιο δύσκολη οποιαδήποτε κίνηση και σκέψη. Το πληκτρολόγιο «ζυγίζει» ένα τόνο. Είναι η ώρα που η φαντασία καλείται να συνδράμει. Και να αφεθεί ελεύθερη να αναλύσει την ατομική απόδοση των παικτών του ΟΣΦΠ στο φιλικό με την Ουντερχάκινγκ, όπως ούτε το πιο «άρρωστο» Ολυμπιακό μυαλό δεν θα τολμούσε να τα περιγράψει σε εφημερίδα με τον τίτλο «Γαυριστάν». Κομπλέ, με τις χωρίς όριο υπερβολές, τα τσιτάτα και τα κλισέ του σε υπερθετικό βαθμό. Όπως όταν θέλεις να βάλεις μια κουταλιά σάλτσα στο φαΐ και τελικά σου πέφτει μέσα όλη η κατσαρόλα: Υπάρχουν κάποιοι που θα το φάνε έστω κι έτσι… και θα τους αρέσει κιόλας. (more…)

Κανονικά, ένα γκολ με την υπογραφή ποιότητας Τζούλιο Μπαπτίστα σε τελικό Κόπα Αμέρικα, θα μπορούσε να είναι σημάδι της Αποκάλυψης. Και μόνο η παρουσία εδώ που τα λέμε του Μπαπτίστα, θα αρκούσε για να ανησυχήσουμε. Όπως και το να βάλει σε ένα τελικό Κόπα Αμέρικα αυτογκόλ ο τίμιος, ο σιδερόφραχτος, ο αγέραστος, ο υπερτίμιος Αγιάλα. (more…)

Η επιλογή αριθμού από έναν ποδοσφαιριστή, είναι (και οφείλει να είναι) μια πολύ σοβαρή και υπεύθυνη επιλογή και απόφαση. Και για τον παίκτη και για την ομάδα. Με άλλα λόγια, πού πας ρε Παναγιώτη Κονέ με το «10»; Τι θα πει «το βρήκα εύκαιρο και το πήρα»; Δηλαδή αν έβρισκες εύκαιρο το αυτοκίνητο του Φερέρ, θα το έπαιρνες και θα έφευγες; Ή το χρυσό μετάλλιο του Πρωταθλητή Ευρώπης του «Κολοσσού»; Ευτυχώς ήρθε ο Ριβάλντο και αποκαταστάθηκε, έστω κι ένα χρόνο μετά, η έννομος τάξη. Όπως αποκαταστάθηκε και στον Παναθηναϊκό με το «10» στην πλάτη του Γκονζάλες, αφού είχε κακοπέσει στην τίμια – αλλά μονοκόμματη πλάτη του Ζοέλ του Επαλέ. Αλλά, για μια στιγμή… Ποιο νούμερο άφησε ο «Έκι» για να πάρει το «10»; Το «9» μήπως; Τι δουλειά έχεις ρε Ρομέρο με το «9», για να’ χουμε καλό ρώτημα; Είσαι επιθετικός; Όχι. Είσαι μεσοεπιθετικός με στενή σχέση με το σκοράρισμα; Τσου, έχεις λιγότερη σχέση με το σκοράρισμα κι απ’ ότι ο λευκός καρχαρίας με τα μαυρομάτικα φασόλια. Είσαι ο Στράτος Τζώρτζογλου των Λατίνων και δικαιούσαι να φοράς «Τη φανέλα με το 9»; Όχι, όχι και πάλι όχι. Ασε λοιπόν το «9» μόνος σου και με το καλό, μην πας μια μέρα και δεις να το φοράει άλλος. (more…)